Jedwab duszy

Jedwab duszy /Zbigniew Herbert/

Nigdy
nie mówiłem z nią
ani o miłości
ani o śmierci

tylko ślepy smak
i niemy dotyk
biegały między nami
gdy pogrążeni w sobie
leżeliśmy blisko

muszę
zajrzeć do jej wnętrza
zobaczyć co nosi
w środku

gdy spała
z otwartymi ustami
zajrzałem

i co
i co
jak myślicie
co zobaczyłem

spodziewałem się
gałęzi
spodziewałem się
ptaka
spodziewałem się
domu
nad wodą wielką i cichą
A tam
na szklanej płycie
zobaczyłem parę
jedwabnych pończoch

mój Boże
kupię jej te pończochy
kupię
ale co zjawi się wtedy
na szklanej płycie
małej duszy

czy będzie to rzecz
której nie dotyka się
ani jednym palcem marzenia

20 kwietnia

W życiu piękne są tylko chwile!

niedziela wieczorem

Błyskawica. Rafał Wojaczek

Błyskawica /R.Wojaczek/

1
Wierszem rosnę do Ciebie, która o mnie nie wiesz.
Ale ja wiem o Tobie, to znaczy, żeś jest.
Tak bardzo pojednana ze swoim istnieniem,
Że nieśmiertelna: tylko z wahań żyje śmierć.

2
Wierszem rosnę do Ciebie, która jesteś w niebie
Wyższym niż to pastwisko, gdzie się pasie ptak
Mojego wzroku; dokąd nie dosięga akt
Strzelisty samogwałtu i jasnowidzenie.

3
Wierszem rosnę do Ciebie, której nie zna nikt
Z żyjących i umarłych. Ja też jeszcze nie znam.
Lecz wiersz rośnie na oślep coraz wyżej, mit
Rozjaśnia nieskończona błyskawica serca.

może miłość to osad

Wspomnienia to osad

Srebrna nitka ciszy

Przez życie na czas,
skrywając wewnątrz historie o
prawdziwym ja.
Przez ciszę i wrzask,
potykam się, gdy kredką podkreślam swoją niepewność.

Niby wszystko mam,
a jednak niezmiennie czuję się sam,
niby wszystko mam,
dlaczego więc…?

Za wszystko, za chwile,
których brak,
nienawidzę Cię.
I wiarę, poczucie, że mnie znasz,
gdy nie było tak.

Niby wszystko mam,
a jednak niezmiennie czuję się sam,
niby wszystko mam.
Niby wszystko mam,
patrz Kafka za oknem mruga mi okiem,
niby wszystko mam,
dlaczego więc…?

gdzieś dalej niż błękit